این خونه دیگه خونه ی آخره ...
.....
برای من ...
برای سهیل ...
برای یه پسر بچه ی کوچولو ...
اسمش به اسم خودمه ...
دیگه نه خط خطی داره ...
نه تنهایی ...
ماهزاده ...
یه جایی که تا دلت بخواد پنجره داره ...
پنجره هایی که دیگه قرار نیست بشکنن ...
هوای این خونه گاهی سرده و گاهی گرم ...
بعضی وقتا هم ابری میشه ...
مثه همه خونه ها ...
کلی دعوا و دوستی ، قهر و آشتی ، خنده و گریه ، توش داره ....
همسایه زیادی قراره بیان اینجا ...
این خونه با این که مثه همه خونه های دیگه ست ولی یه فرق بزرگ داره ...
.....
اونم اینکه ...
این خونه دیگه خونه ی آخره ...
برای من ...
برای سهیل...
...........
...
........

_____________________________________