چند وقت بود که دلم سینما می خواست ...
بابامون که دنبال کارای خودش بود و فکر دل مارو نمی کرد ...
خلاصه ...
اینقدر رو مخ ماه مان بزرگ و عمه سمیرا کار کردم تا راضی شدن ...
رفتیم سینما فرهنگ و فیلمه میم مثل مادر ...
ولی ...
ولی کاش نمی رفتیم...
کاش نمی رفتم ...
بازم دلم یخ کرد و لرزید ...
هیچ کسم حال منو تو جریان فیلم نفهمید ...
دلم می خواست بشینم وسط سینما و زار زار گریه کنم ...
ولی نمی شدددددددددددددددد ....
دلم برای سعید می سوخت ...
سعید درست مثه من بود ...
اسم باباش سهیل بود ...
باباش پیشش نبود ...
بابایی که ترکش کرده بود ....
بابای سعید خیلی آدم بدیییییییییییییی بود ...
میدونستم ...
هر چی بابا سهیله بی معرفته ...
بی وفاست ...
بی احساسه ...!!!
آخه چرا هیچ کس حال منو تو سینما نفهمید ...
بابا بزرگ و ماه مان بزرگ و عمه سمیرا و عمو احمد  ...
همه تو حال خودشون بودن ...
همه دلشون برای سعید می سوخت ...
دلشون برای ماه مان سعید می سوخت ...
ولی دل هیچ کس برای من نسوخت ...!
فیلم که تموم شد ...
چشمای هر کسی رو که می دیدی سرخ شده بود ...
ولی کسی نفهمید دل من یخ کرده ...
هیچ کس ندید دل من سیاه و کبود شده ...
میفهمی ...
هیج کس ...
.......
..................
.............سهیل.

_____________________________________