من شدم جنگل ...
تو شدی کلاغ ...
برای تو ...
از من کلی مترسک ساختن ...
تا حال کنی با نوک زدن تو چشاشون و سر گرم بشی رفیق ...
و خدایی که از اون بالا مهربونی می کرد ...
همه چی خوب بود ...
کارمون که تموم شد ... وقتی که خسته شدیم از همدیگه ...
من می‌شینم خاطره‌های مترسک کشیت‌ رو می‌نویسم ...
تو هم فرار کن و برو یه جایی دور ...
دور به فاصله من تا خدا ...
موقع تنهایی بشین با خدا سیب‌زمینی پوست بکن ...
منم هر از گاهی بهتون نگاه می‌کنم ...
به تو که چقدر نامردانه پوسته سیب زمینی ها رو میکنی...
به خدا که خیره شده به سیبه زمینی ها ...
و منی که هنوز تو فکر سیب گاز زده ی روی زمینم ...
که چرا باغچه ی ما سیب نداشت ...!
هه ...!
یادمه بچه که بودیم پشت شهرمون یه جوب آب بود ...
یادمه یه بار من از روش پریدم...
یادمه تو نپریدی و گفتی که میری به مامانم میگی که من پریدم ...
یادمه دیگه هیچ‌وقت به شهرمون بر نگشتم ...
یادم نیست ترس بود از مامان یا نفرت از تو یا بی‌حوصلگی مفرد …
یادمه گفته بودی چشم ها را باید شست ....
یادمه چشمام رو شستم ، تو رو جور دیگه ای دیدم ....
آخرین باری که به شهر برگشتم همین چند وقت پیش بود ...
حوصله‌ام خیلی سر رفته بود ...
تو شهر غریب بودم ...
همه چیز عوض شده بود ...
تو‌ام هر چی گشتم پیدات نکردم ...
آخر موقه برگشت جوبو دیدم ...
البته دیگه جوب نبود...
روش قبرستون ساخته بودن ...
قبرستونی که پر از شقایق بود ...
...
.....
......... ماهزاده .

_____________________________________